Weerbaar zijn

Weerbaar
Tegen wie of wat?
Weerbaar
Hoe in hemelsnaam word je dat?

Weerbaar
Tegen teleurstelling en pijn
Weerbaar
Omdat je niet zwak wilt zijn

Weerbaar
Want huilen wil je niet
Weerbaar
Stel je voor dat iemand het ziet

Weerbaar
Hoe kan je dat leren?
Weerbaar
Zodat je misschien het tij kunt keren

Weerbaar
Tegen iedereen daar buiten
Weerbaar
Om niet steeds je neus te moeten stuiten

Weerbaar
Je mannetje kunnen staan
Weerbaar
Zodat ze je niet weer schoppen en slaan

Weerbaar
En niet zoals zij willen zijn
Weerbaar
Vooral dat schelden doet je pijn

Weerbaar
In deze maatschappij
Weerbaar
En weet…..schuilen mag altijd bij mij

Diagnose Autisme

Autism life2 April was het wereld-autisme-dag. Niet dat ik daar zoveel aandacht aan heb besteed eerlijkgezegd. Voor mij is het alle dagen een feit. Binnen ons gezin, met een autistisch jochie van bijna 11, hebben we al veel fases doorstaan. Van het onbegrip toen hij nog klein was (ook van mijzelf….”waarom doet hij toch zo?”) tot de fase van diagnose, erkenning en acceptatie. Zowel hijzelf als wij leren steeds weer wat bij….een proces wat nooit stopt.

Als baby was Jens heel rustig. Hij sliep veel, dronk/at goed, groeide prima….ik heb nooit meteen signalen gehad dat er iets mis zou zijn met hem. Ja…..hij was anders dan zijn oudere zus. Ja……hij ontwikkelde veel trager. Ja…….er was niet zoveel interactie. Maar om nu te zeggen dat ik me zorgen maakte…..nee! Van iedereen kreeg ik te horen dat ik nooit mocht vergelijken. Dat een jongen nu eenmaal veel anders was dan een meisje en daar ben ik ook nog steeds van overtuigd.

Op het kinderdagverblijf begonnen de eerste vraagtekens te komen. Op verzoek van een leider van de groep ben ik destijds met Jens naar de huisarts gegaan, waar besloten is om eerst zijn gehoor maar eens te testen. Jens reageerde namelijk niet of nauwelijks als hij werd geroepen. Als er op de groep geluncht werd, kwam hij pas als iedereen al zijn eerste hap had genomen. Met zijn gehoor was natuurlijk helemaal niks mis en alles sudderde verder. Jens leefde en speelde vaak in zijn eigen wereldje en vaak met hetzelfde speelgoed. Noem me naïef maar er ging echt nog geen belletje rinkelen bij me. Zelfs niet toen hij zijn eerste woede-aanvallen kreeg. Of misschien wilde ik niet zien dat er iets mis was. Daar heb ik later vaak over nagedacht. Als ouder, als moeder, wil je niet dat je kind anders is dan andere kinderen. Laten we eerlijk zijn…..het liefst heeft iedereen zijn kind gewoon op een normale school, waar hij veel vriendjes uit de buurt kan maken en een fijne leuke jeugd kan hebben.

how-to-teach-kids-with-autism-in-a-nutshellOp dag 1 van zijn nieuwe schoolcarrière ging het al flink mis. Jens kreeg een woede-aanval en krabde de juf toen ze hem vastpakte om rustig te krijgen. Ze is melding gaan doen bij de directie en Jens werd al tegenspartelend van het schoolplein gehaald door de directeur. Hij moest vertellen wat er was gebeurd en zijn excuses aanbieden…..wat hij (natuurlijk) niet kon. Dit heeft niet alleen op Jens maar op alle buitenspelende kinderen veel indruk gemaakt. 2 Ellendige moeilijke jaren zijn er aan de diagnose vooraf gegaan. Mijn hart breekt opnieuw als ik eraan denk hoe moeilijk het voor Jens moet zijn geweest. Hij heeft in die 2 jaar vaker in het keukentje (voor straf) en onder zijn tafel gezeten dan me lief is. Hij werd steeds gestraft voor iets wat hij niet kon……namelijk vertellen wat hem dwars zat, vertellen waarom een conflict was ontstaan, vertellen waarom hij zo boos was.
Voor een kind met een laag verbaal IQ is/was dit onmogelijk.

Toen eenmaal de diagnose “klassiek autisme” was gesteld, was ik niet alleen heel verdrietig, maar ook opgelucht. Nu konden we verder. Bij Jens is het niet alleen de diagnose maar vooral het grote verschil tussen zijn verbale en performale IQ wat het zo lastig maakt. Communiceren is erg moeilijk voor hem, maar rekenen daarentegen gaat hem erg goed af.

Inmiddels gaat het prima met ons ventje. Hij is vrolijk, maakt grapjes, zit prima in z’n vel. De school waar Jens nu op zit, is een verademing. Wat een fijne mensen met zoveel begrip en kennis van de materie. Hoe gefocust ze zijn op de positieve ontwikkelingen van een kind en hoe meedenkend ze zijn als het ergens stagneert. Ik ben erg blij met hoe het nu gaat. Jens is een ontzettende lieverd. Hij krijgt nog maar zelden een boze bui, kan steeds beter vertellen wat hem dwars zit en ontwikkelt verder in zijn eigen tempo.

Volgende week wordt hij alweer 11 jaar…..hij telt de dagen/nachten al af.
Wat ben ik ongelofelijk trots op ons kereltje en wat ben ik blij dat ik zijn mama mag zijn……

152

Huismoeders

Huisvrouw300Respect. Dat heb ik voor de vrouwen die ervoor hebben gekozen om thuis te blijven voor de kinderen en het huishouden.

Ik heb niet alleen respect voor ze omdat ze gewoon hebben gekozen voor zichzelf en voor de manier waarop ze hun leventje hebben ingedeeld, maar ook voor het feit dat ze kunnen omgaan met de oordelen van anderen. Misschien zou dit diep van binnen niet eens een keuze voor zichzelf kunnen zijn, maar dat het gewoon beter in het geheel van het gezin paste. Dit laatste vraagstuk houdt me de laatste tijd nogal bezig.

Is het wel zo dat een vrouw zichzelf wegcijfert als ze ervoor kiest om thuis te blijven, voor de kinderen te zorgen en het huishouden draaiende te houden? De maatschappij kan nogal stigmatiserend zijn naar de huismoeders van deze tijd. Ze hebben geen carrière, zullen dus wel laag opgeleid zijn en dragen niks bij aan de werkende maatschappij. Niks van waar natuurlijk!

Hoe langer ik thuis ben, hoe meer ik geloof in het feit dat deze vrouwen juist heel bewust voor zichzelf hebben gekozen. Er zullen zeker dagen zijn dat ze wellicht ook liever een baan buitenshuis hadden gehad, maar vergis je niet in de rust die in deze gezinnen heerst. Ik ervaar het nu aan den lijve. Er is geen stress rondom de schoolvakanties (hoe regelen we de opvang nu weer?), er is geen stress als er eentje ineens de griep krijgt. Alles loopt gewoon rustig door.

Andere kleinere voorbeelden die nu vlotjes verlopen, zijn bijvoorbeeld het vroeger moeten eten in verband met sporten van de kinderen. Was dat voorheen passen, meten en zelfs soms al de avond vantevoren eten koken, is dat nu geen enkel probleem. Boodschapjes vergeten? Geen punt, we halen de volgende dag wel wat bij en dat hoeft dus niet in de avonduren. Tas inpakken, de hond uitlaten, niks hoeft gehaast te gebeuren en dat geeft enorm veel rust.

Aan de andere kant zit ik vandaag ook pas 1 maand in de WW. Ik denk dat als we een tijdje verder zijn dat ik dan mijn wereldje wellicht wel erg klein ga vinden. Ik ben een echt ‘mensen-mens’ en mis de contacten soms nu al. Al kan ik het alleen-zijn op zijn tijd ook erg waarderen. Natuurlijk kijk ik goed rond of er ergens een passende functie voorbij komt, maar ik moet wel toegeven dat het erg lastig is. De meeste (interessante) banen zijn toch voor 32-40 uur en dat wil ik niet. Zeker niet nu ik heb ervaren hoe fijn het is om thuis te zijn als de kids uit school komen. Even samen wat drinken, kopje thee, de dag doornemen. Iets wat zo klein is maar zo goed voelt.

Nee, ik denk niet dat de huismoeders van deze tijd zichzelf wegcijferen. Ik denk dat ze heel bewust leven, zichzelf realiserend dat deze jaren van hun kinderen nooit meer terug komen. Dat ze op deze manier juist niet aan zichzelf voorbij gaan. Want laten we eerlijk zijn, in deze hollende vliegende turbulente veeleisende maatschappij is het combineren van werk, gezin en huishouden een pittige klus. Een klus waarbij menig vrouw totaal aan zichzelf voorbij gaat.

En dat laatste laat ik niet meer gebeuren. Ik gebruik deze tijd thuis om tot rust te komen, om te genieten van de kinderen, om een aantal doelstellingen in mijn leven goed op een rijtje te krijgen! Ondertussen schrijf ik er lekker op los, knutsel ik wat haak- en breiwerkjes in elkaar, poets ik m’n huisje spik en span en wandel flinke tochten met hondlief. Oh ja en tussendoor probeer ik die ene leuke baan te vinden die mij in staat stelt al dat bovenstaande te kunnen combineren met werken.

Gaat me lukken!! Vroeg of laat…….

PS: al het bovenstaande geldt natuurlijk ook voor eventuele huisvaders!!!

Het kauwgommonster en het puberbrein

Gisteravond was het ouderavond op de school van Dochter. Er werd deze avond uitgelegd op basis van welke criteria Dochter zal worden geadviseerd om HAVO of Atheneum te gaan doen volgend jaar. Ook werd deze avond uitvoerig stilgestaan bij de digitale leefwereld van onze puberkinderen. Een interessante presentatie. Niet dat er iets nieuws werd verteld (het meeste wisten wij als ouders al wel) maar een stukje bewustwording op zijn tijd kan nooit kwaad. Even weer op scherp worden gezet, dat we onze kinderen ook online onze waarden en normen moeten meegeven. Zoals de presentatrice mooi weergaf, zijn wij de generatie die offline is geboren en af ten toe online is en is dat bij onze kinderen precies andersom.

Interessant…..dus ik was van de partij. Al was het misschien beter geweest van niet, want er volgde een typische “heb-ik-weer” actie. Aangenaam Lien alias LEO (Lomp En Onhandig).

Afijn de avond begon met het verhaal over de opleidingsadviezen en al halverwege het openingsgebed (Christelijke school) had ik het idee dat ik vast zat aan mijn stoel. Dat klopte ook. Helaas. Ik was op een stoel met kauwgom gaan zitten. En niet alleen een beetje aan de rand. Neehee…..vol erin……met mijn kont. Na een eerste schrikreactie kon ik er eigenlijk de humor ook weer wel van inzien, ware het niet dat het natuurlijk uiterst smerig is. De handouts van de presentatie kregen dan ook een andere bestemming. Daar heb ik de rest van de avond op gezeten. Muisstil en zachtjes vloekend in mezelf (niet hardop hoor….dat durf ik echt niet). Mijn buurvrouw wilde me wel helpen maar het wordt helemaal een ongemakkelijke situatie als iemand anders je kont zit schoon te krabben….dus dat hebben we maar achterwege gelaten 😉

Als dan vervolgens tijdens de presentatie wordt verteld over hoe het puberbrein werkt en soms ook totaal NIET werkt dan kan ik me enigszins indenken hoe die kauwgom op die stoel is geplakt. Onze pubers zijn zo druk in hun hoofd dat ze vast niet in de gaten hadden dat het een stoel was waar ze hun kauwgom op gooiden in plaats van een prullenbak! Duhuh…..

Jammer dat de bewuste persoon er gisteravond niet was. Hij of zij heeft er de lol niet van gehad. Ik wel…….na mijn broek een nacht in de vriezer te hebben gestopt, heb ik hem vanmorgen schoon staan krabben en wrijven. Wat een viezigheid.

1 Ding hebben ze er echter wel mee bereikt. Ik heb de hele verdere avond keurig stil gezeten! Daar zouden veel scholieren nog een voorbeeld aan kunnen nemen……. 🙂

jc71-4Oh ja….en misschien een tip voor de school: check regelmatig even de stoelen……zeker net voor een ouderavond……dat voorkomt misschien toch gênante en ongemakkelijke situaties. Dank U.

Werk.nl

werk.nlLeuker kunnen we het niet maken. Wel lastiger, moeilijker en onvriendelijker.

Wat een instantie is het toch. Het UWV. Had ik net na het faillissement van mijn werkgever nog best goede ervaringen met de manier waarop de achterstallige salarissen konden worden teruggevorderd, stuit ik nu toch weer mooi m’n neus tegen dit logge inflexibele orgaan. Mijn haren staan er weer van omhoog (voor zover dat niet de bedoeling was).

Ik ben iemand van organisatie en regeltjes en structuur. Daar voel ik me fijn bij en mochten die 3 elementen er niet zijn dan zorg ik dat ze er voor mij wel komen. Dan schep ik zelf orde in de chaos. Daar ben ik goed in en dan voel ik me het prettigst.

U kunt zich voorstellen dat ik met bovengenoemde karaktereigenschappen dus ook keurig doe wat er van mij gevraagd wordt, zeker met betrekking tot inschrijvingen bij het UWV en op Werk.nl. Ik doe alles volgens het boekje. Lees wat er gelezen moet worden en vraag het na als er iets niet duidelijk is. Volgens mij is alles prima gelukt. Ik sta geregistreerd als werkzoekende en mijn WW-uitkering is aangevraagd. Het achterstallige loon uit het faillissement is voor 1 maand ontvangen, alleen van januari moet het nog komen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat goedkomt. Misschien naïef maar dat zal de toekomst uitwijzen.

Per 1 februari (afgelopen maandag dus) ben ik werkloos. Ik heb mijn eerste sollicitatie-activiteiten al gemeld via mijn takenmap op Werk.nl. Daar staat netjes vermeld wat je wanneer moet hebben afgerond. Duidelijk….lijkt me.
Maaaarrrrrr……..krijg ik gisteravond een bericht in mijn berichten-box op Werk.nl. Ik heb verzuimd om minimaal 1 sollicitatie-activiteit door te geven die ik behoor te hebben gedaan in de week van 26  t/m 31 januari 2016. “Huh?” was mijn reactie, “ik ben toch pas vanaf 1 februari werkloos?”.

Afijn, ik wil niet gelijk moeilijk doen en eerst even hand in eigen boezem steken. Heb ik iets gemist? Op “mijn taken/sollicitatie-activiteiten” van Werk.nl? Nee dus! Vanaf inschrijving op Werk.nl en het UWV, heb ik dagelijks deze map gecontroleerd. Gewoon om te zien of ik niet nog iets moest doen. Maar nee hoor, geen activiteiten. Alleen het doorlezen van de rechten/plichten, het updaten van mijn CV op Werk.nl (daar moet je dus alles weer opnieuw invullen he…..je kunt niet simpelweg je eigengemaakte CV uploaden…ook weer zoiets) en dat heb ik keurig afgewerkt. Duhuh…..tuurlijk!

Ik ben dus maar gelijk in de pen geklommen (is tenslotte mijn passie) en mijn activiteiten alsnog doorgegeven per e-mail. Daarin meteen benoemd dat ik de situatie op z’n zachtst gezegd ‘allerminst prettig’ vind. Deze manier van communiceren maakt me in ieder geval heel recalcitrant. Jammer dat de weerstand tegen deze instanties hiermee alleen maar groter wordt.

Misschien maar hopen dat ik toch snel iets vind. Zodat ik gewoon aan de slag kan en niks meer met dit logge systeem te maken heb. Hoe doen mensen die niet gewend zijn aan computers en internet dit toch allemaal??? Hier kan ik me steeds weer over verbazen. Maar ondertussen heb ik mijn frustraties weer van me afgeschreven en ga ik verder in een positieve flow. Want lieve lezers, het eerste sollicitatiegesprek staat inmiddels gepland………ik heb er zin in!

Brabant

12647553_942521875843106_2517557191364434259_n Carnaval. Voor veel mensen één groot feest, maar ook veel mensen begrijpen er geen fluit van. Van de gekte, de schmink, de pruiken en de kleding. En ook niet te vergeten de optocht, de alcohol, de muzieksoort, de polonaise en het gehos. Ik vind het heerlijk. Ieder jaar wordt er weer een outfit bijgekocht en pruiken heb ik inmiddels in alle kleuren en maten.

Zaterdagavond is mijn favoriete avond. Dochter heb ik niet subtiel laten weten dat ze gerust 5 dagen mag, maar dat mama op zaterdag geen taxi zal zijn. Dat probleem loste zich snel op en ons dametje blijft dus bij een vriendinnetje slapen die avond. De rest van de avonden wil ik gerust rijden. Als geboren en getogen “Broabaantse” stimuleer ik Dochter maar al te graag. Ik weet hoeveel plezier ik zelf heb gehad in mijn jongere jaren en hoe leuk ik het vond en nog vind trouwens.

Inmiddels moet ik altijd na zo’n feestje iets meer tijd incalculeren om weer “op te drogen”. Dus als ik de rest van de dagen voor taxi moet spelen, is dat op z’n minst een voordeel voor de alcoholconsumptie en de herstelperiode. En aangezien ik dit jaar geen rekening met mijn werk (welk werk??) hoef te houden, ben ik lekker wel in de gelegenheid om meerdere avonden de welbekende bloemetjes buiten te zetten. Ik hou d’r van.

De voorpret is eigenlijk al net zo leuk. Enkele weken geleden hebben we ons alweer in het nieuw gestoken. Het uitzoeken van zo’n outfit en alle bijbehorende accessoires is al een feestje op zich. Het passen, het bedenken……hoe gekker hoe beter. Maar ik blijf wel een vrouw hé…..dus het moet wel allemaal bij elkaar combineren en passen. Van de kousen/panty’s tot de pruik en eventueel de hoed. Heerlijk.

Nog 5 nachtjes slapen en dan begint het. Het feest waarvoor je toch echt onder de rivieren moet zijn. Het zuiden des lands. De plek waar ik ben geboren en waar ze me met geen mogelijkheid weg krijgen. Ik hou van de mensen, van de zachte “G”, van de gezelligheid, van de gastvrijheid, van het bourgondische, zelfs van Guus Meeuwis en last but not least……van CARNAVAL……

En mensen van boven de rivieren…….neem ons a.u.b. niet te serieus volgend weekend…….dat doen we zelf namelijk ook niet 😉

Aláááááááf

Jij bent jij

autismeLieve Jens,

Dit blogje is speciaal aan jou gericht, mijn grote lieverd.
Hopelijk komt er een dag dat jij dit helemaal zelf kunt lezen.
Lezen…..zonder zo hard te moeten nadenken wat er nou precies staat, welke woorden mama heeft geschreven en wat ze dan betekenen. Het is zo moeilijk soms voor je lieve schat. Dat spijt me en raakt me soms tot in het diepst van mijn hart. Hoe graag had ik gezien dat jij ook flierefluitend door het leven kon gaan en binnen alle hokjes van de maatschappij zou passen. Maar dat is niet zo. En ook dat is helemaal prima. Je bent helemaal OK zoals je bent lieverd, want jij bent jij.

Jij bent onze lieve stoere vent die al zoveel heeft geleerd de afgelopen jaren. Steeds weer ontdekken we dat je weer iets meer kunt en doet. Op alle gebieden. Dingen waar andere ouders niet bij stil staan, omdat dit zo vanzelfsprekend is bij de normale ontwikkeling van een kind. Voor ons zijn ze bijzonder en dat maakt mij keer op keer supertrots.

Jij, lieve schat, jij doet alles in jouw tempo. Jij trekt je niks aan van wat iedereen van je verwacht. Jij kiest jouw weg. En wat leren wij, als ouders, daar ook steeds weer zoveel van. Jij leert ons om te zijn in het hier en nu. Om eens geen verwachtingen te hebben over van alles en nog wat…en over later. Om alles te nemen zoals het komt en daar dan intens van te genieten. Om te accepteren dat dingen soms anders gaan en dat we niet overal controle over kunnen hebben. Om te zien dat het leven an sich al heel mooi is en dat we eens door die ‘door-de-maatschappij-gecreëerde-hokjes’ heen moeten kijken.
Dat is wat jij ons steeds weer leert. En als dat lukt dan is er zoveel moois te zien.

Mama geniet iedere dag weer van jou. Van wie je bent en hoe je bent.
Ik zie soms hoe je vecht met jezelf als iets niet lukt, maar ook hoe trots je kunt zijn als je het ineens wel te pakken hebt. Ik zie hoe moeilijk je het hebt als je maar niet op de woorden kunt komen om je verhaal te vertellen en ik zie ook hoe opgelucht je bent als we je dan een beetje helpen. Ik zie hoe moeilijk je met sommige emoties overweg kunt en hoe fijn je het vindt als we je troosten en zeggen dat het OK is. Ik zie hoe graag je met andere kinderen speelt, maar soms niet weet hoe je dat moet doen. Ik zie hoe je kunt genieten van die paar kinderen in onze vriendenkring die feilloos weten hoe ze met je om moeten gaan. Die vriendschappen koester jij en mama net zo hard. Ik zie hoe slecht je tegen onrecht kunt en hoe eerlijk je altijd naar iedereen bent. Maar ik zie vooral een heel mooi en geweldig kind wat de komende jaren gaat uitgroeien naar een heel mooi volwassen mens.

Ik hou van jou, lieve grote schat…….want jij bent jij! XXX

Bladcadeau

bladcadeau_red__15Weet u waar ik het nu over heb? Bladcadeau?
Vooruit…even een korte uitleg.
Bladcadeau is een cadeaukaart die je aan vrienden of familie cadeau kunt geven, zodat ze voor een bepaalde periode hun favoriete tijdschrift kunnen bestellen. Na die periode loopt het af en zit je dus niet vast aan een abonnement. Mooi concept. Veelbelovend was het ook. Vele malen heb ik vrienden en familie zo’n kaart cadeau gedaan. Het kan namelijk voor jong en oud. Van de Donald Duck, de Tina tot de Libelle, de Linda of zelfs de Playboy kun je bestellen.

Echter……jammer maar helaas. Dit concept is gedoemd om te mislukken. De teloorgang is wat mij betreft al ingezet en dat heeft Sanoma (de tijdschriften leverancier) totaal aan zichzelf te danken. Ik geef het inmiddels aan niemand meer cadeau. Ik zou niet durven. Natuurlijk is het concept van een tijdschrift naar keuze voor een bepaalde periode helemaal OK. Leuk zelfs! Maar op het moment dat ik zoiets cadeau doe, zadel ik mijn geliefde vrienden, familie en kennissen op met een soort van stalkersbedrijf.

Wist ik veel. In het begin. Nu wel dus.

Je kunt na afloop niet gewoon denken….”leuk!”. Neehee….er moet vanuit Sanoma natuurlijk wel even nagebeld worden of u uw abonnement (wat een cadeaukaart natuurlijk hel-le-maal niet is) niet wilt verlengen. Want….luister…..ze hebben zo’n aantrekkelijke aanbieding. Rot op. Met je aanbieding. Als ik een abonnement had gewild, had ik dat al lang afgesloten. Het was leuk. Punt. Voor een tijdje. Maar stop met bellen Sanoma. Echt. Zo vreselijk irritant.

Zelf was ik de laatste keer helemaal in het marketing concept gestonken. Ik had een bladcadeaukaart gekregen. Leuk. Bestelde vervolgens de Linda voor een periode van 3 maanden. Maahaar….er was een actie. Voor een kleine 7 euro kon ik het abonnement (let wel…dat was het natuurlijk niet) verlengen met 3 maanden. Mwha….dat leek me wel wat. Niet doen mensen. Nooit meer doen. Wat bleek. Ik was lid. Van de Linda. Tot wederopzegging van mijn kant. En dat was nou juist wat ik niet wilde. Meteen heb ik gebeld om linea recta mijn abonnement weer op te zeggen. Ze snapten er niks van. Zelfs niet toen ik uitlegde dat ik niet ineens een abonnement door m’n strot geduwd wilde krijgen.

Maar goed…..in de toekomst geef ik mijn vriendinnen gewoon een goed boek. Of een stapeltje tijdschriften (zit er altijd wel iets tussen wat ze leuk vinden) of een fles wijn (altijd fijn!) maar nooit meer BLADCADEAU. Het had een leuk concept kunnen zijn. Echt. Maar helaas…..de verkeerde marketing strategie heeft ervoor gezorgd dat ik m’n buik ervan vol heb….

De wereld van het UWV

Vanaf vandaag ben ik officieel al 1 week vrijgesteld van werk. Ik zit nog in mijn opzegtermijn maar hoef (op dit moment) niet te gaan werken. Aan de ene kant erg fijn, het geeft me de ruimte om even op adem te komen na de afgelopen hectische en emotionele weken. Aan de andere kant voel ik me een beetje nutteloos. Dat is natuurlijk alleen een gevoel, want er is genoeg te doen in en rondom huis, school etc. en ik merk nu al dat de kids en de beestjes het erg fijn vinden dat ik lekker thuis ben.

Continue reading “De wereld van het UWV”

Goede Voornemens

nieuwjaar Maken we ze niet allemaal? Voornemens voor de toekomst?
Ongeacht of ze nu het aankomende jaar uitkomen of later pas?
Ik heb dit jaar veel dingen op mijn lijstje staan. Waarschijnlijk een beetje onrealistisch om te denken dat ze allemaal op korte termijn te verwezenlijken zijn, maar ze zitten wel in mijn hoofd.

Één ervan is het frequenter gebruik maken van dit blog. Dat kan niet zo moeilijk zijn aangezien ik binnenkort zonder werk zit. Het bedrijf waarvoor ik 3 jaar met plezier heb gewerkt, is net voor de Kerstdagen failliet gegaan. Treurig nieuws voor iedereen die ermee te maken heeft. Gelukkig heb ik zelf altijd de instelling gehad om niet bij de pakken neer te zitten. Schouders eronder en door!! Er komen wel weer nieuwe kansen. En dan komt er nog bij dat ik ervan overtuigd ben dat alles met een reden gebeurt. Ik word nu lekker uit mijn comfort-zone geschopt. Hoppa……en nu actie ondernemen om dat te gaan doen wat je werkelijk wilt.

Een boek schrijven bijvoorbeeld. Ik wil al zo lang mijn ideeën op papier zetten, maar die schop onder m’n kont moest nog komen. Dan komt daar nog bij dat ik hier op dit blog ooit ben begonnen met het schrijven van een verhaal. Nooit afgemaakt. Zonde. Ondanks alle aansporingen die ik van jullie (mijn volgers) kreeg. Tijd om weer eens die verhaallijn op te pakken en het af te maken. Eigenlijk ben ik ook te perfectionistisch om te leven met “unfinished things”. Dat kan gewoon niet. Tijd voor actie dus.

Op vele fronten. Mijn CV moet nog ge-update worden bijvoorbeeld. Iedereen die het bericht van het faillissement kreeg, heeft op dat gebied gelijk actie ondernomen. Niet ik. Nee, ik heb eerst (samen met 1 van mijn liefste collega’s) mezelf de schompes gewerkt om alle 133 dossiers voor het UWV compleet te krijgen. Veel werk! Met een lach en een traan. Vooral omdat het UWV formulier was beveiligd, ons contactpersoon de code niet wist, en dus alle formulieren met de hand zijn ingevuld….1 voor 1. Maar ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Het laatste wat ik voor de mensen kon doen. Hopelijk zijn we nu snel klaar met het afronden voor de curator. Rust is welkom. Rust en daarna vol aan de slag…..met mijn persoonlijke “to-do-lijst”. Werk komt later. Ook fijn hoor, daar niet van, maar ik voel aan alles dat mijn lijf eerst tot rust moet komen na het afgelopen roerige jaar. Daarna komen de dingen die ertoe doen aan bod en dan pas werk.

En nee…..ik voel mezelf geen WW-profiteur. Ik heb jarenlang aaneengesloten gewerkt. Ruim 28 jaar om precies te zijn. En komt er een leuke passende job voorbij, ben ik de laatste die daar niet op in zal gaan. Maar een eventuele nieuwe baan moet dan ook echt passen. Passen bij mij, bij mijn gezinssituatie en in mijn huidige leven. Geld is daarbij ondergeschikt. Voor de grap had ik Man al voorgesteld dat hij er desnoods nog een krantenwijk bij zou nemen. Gelukkig delen we dezelfde humor en kon hij er hard om lachen.

2016 Zal voor mij dus een jaar worden met veel nieuwe dingen. Nieuw uitdagingen, nieuwe kansen. Het wordt een mooi jaar. Punt!
Rest mij nog om jullie allemaal veel liefde, gezondheid & moois toe te wensen voor 2016…..maar ook voor alle jaren die volgen.

Gegroet, Toos Werkeloos