Nooit te druk om te schrijven…..

Nou zeg……ik mocht het nieuwe jaar wel met heul veul goede voornemens beginnen. Er is tot nu toe geen bal van terecht gekomen. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen. Dat hadden jullie al lang gemerkt en gezien. Niks geen nieuwe schrijfsels en niks geen einde van mijn verhaal/boek. Jullie zullen ongetwijfeld teleurgesteld zijn. En terecht.

Maar laat het nu toch zo maar eens gebeuren dat ik weer geïnspireerd ben geraakt door een collega. Ze is een blog gestart http://mijnsuccesformule.nl (de moeite waard om eens een kijkje te nemen!) en zodoende kwam natuurlijk ook mijn blog weer ter sprake. En oh oh oh….shame on me. Mijn laatste blogje is van 8 maanden geleden, terwijl ik het eigenlijk zo superleuk vind om te schrijven.

Dus ik heb nu toch maar eens wat afspraakjes met mezelf gemaakt:

1) iets wat goed is voor mijzelf, moet voorrang hebben op de rest (nou ja….behalve op mijn kinderen dan)
2) mijn boek moet af!!!!!
3) ik heb het nooit te druk om te schrijven
4) ik heb het nooit te druk om te schrijven
5) ik heb het nooit te druk om te schrijven
6) ik heb het nooit te druk om te schrijven (goeie mantra 🙂 )

Dus sja, jullie begrijpen dat er de komende tijd het één ander op jullie af gaat komen. Alvast sorry.

Maar…..even een korte update over mijn oh zo drukke (en soms gezellige) leventje. Laatst las ik ergens op Facebook dat we maar eens moesten stoppen met het steeds zeggen dat we het druk hebben. Eigenlijk klopt dat wel natuurlijk. Het is gewoon een standaard antwoord geworden op de vraag: “hoe gaat het met je?”. Mijn riedeltje is meestal: “oh goed hoor…..(puntje, puntje, puntje) DRUK!”.

En waar ben ik dan allemaal zo druk mee? Eigenlijk met heel veel bullshit waar ik gewoon helemaal niet zo druk mee zou moeten zijn. Het huishouden bijvoorbeeld. Wat een onnozel iets is dat toch ook. Iedere week loop ik weer met die emmer en die zeem door het huis te banjeren en loop ik de zooi van de rest van mijn huisgenoten achter hun welbekende bips op te ruimen. Dan komt er nog het onderhoud van onze beestjes bij. Want oh oh oh, mocht ik zelf eens een keer als laatste uit bed komen, dan is de rest van het gezin ineens vergeten dát en wát onze lieve kater en ons klein etter-tekkeltje (houd wel van hem hoor) moeten eten ‘s ochtends. Laat staan dat ze eraan denken dat de kattenbak uitgeschept moet worden en de hond uitgelaten.
Maar okee……ik doe het met liefde…. Zoals eigenlijk alles voor mijn schatjes……ahum.

Even terug naar de kern…..het druk zijn. Het is een “state of mind” geworden en ik wil ervan af. Ik wil wél die tijd creëren om leuke dingen voor mezelf te doen. Of gewoon eens he-le-maal niks. Wie doet dat nog tegenwoordig? Gewoon zitten en voor je uit staren? Ik ben benieuwd of er mensen zijn die dat gewoon doen. Ik al in tijden niet meer in ieder geval. Terwijl dat zo lekker kan zijn. Even naar buiten kijken en eigenlijk niks zien. Misschien noem je dat juist wel naar ‘binnen’ kijken. In jezelf. Eigenlijk is staren ook een soort van meditatie. (komt bovenstaande mantra goed van pas!)

Mijn leventje is de laatste maanden echter niet alleen maar druk geweest. Helaas ook vol zorgen. Om onze kleine man. En eigenlijk is dat nog steeds een beetje zo. Zijn ziekenhuisopname was het begin van onze zoektocht naar stabiliteit voor ons kereltje. Eerst de epilepsie waar we totaal nog niet bekend mee waren en nu is het de medicatie waar we mee tobben. De scholen zijn inmiddels al 2 weken gestart en zoonlief heeft zijn klas nog niet veel gezien. Jammer, maar het is niet anders. Ook hier komen we weer wel doorheen en vinden we onze weg wel weer in. Gelukkig is er veel begrip van de kinderarts en zoekt hij samen met ons naar oplossingen. Dit was alleen wel één van de oorzaken dat mijn prioriteiten even elders lagen. .

Maar…..nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Ik ga weer met frisse moed beginnen.
Thanks I. voor het zetje, voor je nieuwe blog en je inspirerende woorden. Dat was precies wat ik nodig had ..xxx