Akte- en Trouwboekjeshit

Of ik thuis was vandaag……werd mij gevraagd door de telefoon. Een ambtenaar van de Burgerlijke Stand in Waalwijk belde. Ze waren van plan om de akte even persoonlijk langs te brengen. “En het trouwboekje?”, vroeg ik vervolgens. Jaja….dat zou er ook bijgevoegd worden. Klokslag 11.00u stonden ze voor de deur. Met…..jawel……de akte en het trouwboekje. “Bedankt”, zei ik. “Bel maar als we het weer kunnen ophalen”, zei de jongeman. En wat blijkt? Bij nadere inspectie van de documenten? Zijn ze de kinderen vergeten bij te schrijven in het trouwboekje……..tssssss………het zal ook eens in 1x goed gaan!

Some pictures

Vooruit dan maar……….hier de foto’s van de fotoshoot tijdens mijn vrijgezellenfeest!!!

Vrolijke lookLieve/sexy LookBlije LookWowwwwSEXY.......

De meuteDe meute IILeuk!!!

Het vervolg

Het was even stil in blogland! Prioriteiten mensen, prioriteiten. Ik zat even met mijn Man (wat klinkt dat hè ) aan de Italiaanse kust. Venetië is het uiteindelijk geworden. En het was mooi!!! Adembenemend mooi! Iedereen zou Venetië een keertje gezien moeten hebben in z’n leven. U begrijpt, wij hebben genoten. Genoten van het heerlijke weer, genoten van de omgeving en genoten van elkaar. Het was voor het eerst dat wij zonder de kids weggingen en ik kan u verzekeren, het was zeker niet voor het laatst! Ondanks dat ik het geweldig vond om ze vanavond weer in hun eigen bedje te kunnen leggen. Lekker hier, lekker bij mij. Ondanks dat al, was het ook erg fijn om eens alle tijd alleen maar voor elkaar te hebben. We houden dit erin. Minimaal 1x per jaar.
Zo! En nu bent u natuurlijk stiknieuwsgierig hoe het allemaal is afgelopen met die akte en het trouwboekje etcetera. Nou, goed hoor! Die mutsen bij de gemeente wisten zich geen raad. Het was nog NOOIT eerder voorgekomen. Maar goed, iemand moet het eerste trouwpaar zijn zonder akte, denk ik dan maar. En ondertussen kunnen we er hartelijk om lachen. Zeker nadat het volledige bedrag voor het ‘trouwen-op-zaterdag’ aan ons is gerestitueerd. Gratis getrouwd dus. En gratis is altijd goed. Allé we blijven natuurlijk wel hollanders! Maandagochtend eerste werk. Nou ja vooruit, tweede werk. Het storten van alle 5 eurocentjes (bedankt Leon & Jess) en alle 10 eurocentjes (bedankt Liane & Jos) en alle andere zooi (bedankt kapsters) ging nog even voor het bestormen van het raadhuis in Wolluk. Als tweede werk dus, gingen wij die ambtenaren het vuur es effe aan de schenen leggen. Niet gelukt. Een beetje nerveus waren ze wel, maar ik had het erger verwacht. Zelfs daar zijn ze dus nog te lui voor……om nerveus te worden 😉 . Geintje hoor (geen idee welke ambtenaren allemaal meelezen…oeps).
Wij konden vervolgens ter plekke tekenen en aankomende week wordt het hele spulleke aangetekend naar ons verzonden. Aangetekend mag ik hopen, omdat ik anders natuurlijk blijf volhouden dat ik niks heb ontvangen (slecht is mijn bijnaam). Vervolgens mogen wij zelf zorgen dat onze getuigen alsnog hun krabbel onderaan de akte plaatsen. En onze getuigen doen dat natuurlijk niet als er niet weer wat liters Bier en wat te eten tegenover staan. Zo zijn ze. Getuigen. Maar ook dat komt goed mensen, ook dat komt goed.
Verder zijn ondertussen alle indrukken van onze trouwdag een beetje verwerkt. De details over de rest van de dag en het feest blijf ik u nog even verschuldigd……
Al wil ik u best al wel verklappen dat ik dus de day-after een giga-kater had. Sjonge….da’s dus eigenlijk meer iets voor de bruidegom maar die had nergens last van.

Over een bruidspaar wat niet getrouwd is….

Hahahahaha, ik hoor jullie allemaal al hardop lachen. Wat een stunt. Ze zijn niet getrouwd!!! Nou…..zo is het niet precies gegaan. We wilden wel hoor. We hebben ook wel JA gezegd. We hebben ringen gewisseld…..maar……daar komt’ie (ik hoop dat u op een stoel zit als u dit leest): DE TROUWAKTE WAS ZOEK!!!!!!
En eigenlijk konden Man en ik alleen maar lachen. Zoiets kan ook alleen maar óns overkomen. U begrijpt, ik heb meteen weer genoeg log-stof 😉 . Maar binnen in het gemeentehuis was het paniek alom. Zowel de bode als de trouwambtenaar wisten zich geen raad. En vooral toen de ceremoniemeester nogal fel reageerde. En wat doe je op zo’n moment? Nou, wij begonnen dus maar te lachen en zagen er de humor wel van in. Niet dat het nou zo leuk was natuurlijk. Los van het feit dat er dus gisteren niks is getekend, hebben we dus ook geen foto’s hiervan. Bovendien is het te zot voor woorden dat je dus op zaterdag een dikke 500,00 euro moet neerleggen om te trouwen en dat het zaakje dan nog niet goed geregeld is. Man zag hier natuurlijk meteen een commercieel voordeeltje (TERUG MET DAT GELD!!) 🙂 . Afijn morgen horen we meer. Morgen neemt de gemeente contact met ons op. Ben erg benieuwd hoe ze het verder gaan oplossen!!!! En als dat niet naar tevredenheid is, zal ik toch mijn schrijfkwaliteiten eens moeten benutten door een artikeltje in de plaatselijke krant te plaatsen.
Zie iedereen maar weer eens op hetzelfde tijdstip bij elkaar te krijgen. Ik vrees dat er een ambtenaar zal moeten gaan overwerken, zodat het tekenen in de avonduurtjes kan gebeuren.
Oh ja…..en ook geen trouwboekje hè!!! Raar hoor.
Maar ach, de tonproater die door zuslief was ingehuurd had meteen genoeg stof om ons eens flink door het stof te halen 🙂 .
En verder was het een TOP-dag.
We hebben genoten van het begin tot het einde. Het is ontzettend bijzonder om zo’n speciale dag te delen met je allerbeste vrienden en dierbaarste familie.
Meer over D-DAY in een volgend blog, waar ik ga proberen wat foto’s bij te uploaden…..wordt vervolgd.

Aan de vooravond van…..

Gezonde spanning. Zo noemen ze het geloof ik. Alles is onder controle hoor, daar niet van. Maar toch…..steeds maalt er maar één zinnetje door mijn hoofd: “ben ik niets vergeten?”. En steeds weer kom ik tot de conclusie van niet. En mocht het toch nog zo zijn, sja….dan zal ik het morgen vanzelf merken. Maar terwijl ik mijn checklist (jaja…ik ben van de lijstjes) afvink, kan ik niets nieuws meer bedenken. De jurk is in huis. De kleding van de kids hangt klaar. Reservekleding zit in een tas. Reserveschoenen zitten in een tas. Alle spulletjes zijn naar de feestlocatie gebracht. Alle belangrijke partijen heb ik deze week nog aan de telefoon gehad, dus als het goed is, is niemand ons feestje vergeten. Het programma is bij iedereen bekend en de weersvoorspellingen zijn uitstekend!!! Wat wil een mens nog meer?
En vooral: wat wil een aanstaand bruidspaar nog meer????
Nou, niks dus.
Najaa…….dat het gewoon lekker loopt morgen. En dat iedereen het naar z’n zin heeft. En dat de bruidegom wel JA zegt. En dat de bus niet met pech komt te staan. En dat de bloemist mijn wensen goed heeft begrepen. En dat de kindjes enigszins netjes blijven…..toch op z’n minst de eerste helft van de dag. En dat m’n haar een beetje wil vallen. En dat m’n hooikoorts niet te erg opspeelt. En dat de ambtenaar het een beetje gezellig doet morgen (al twijfel ik hier eigenlijk niet aan…..leuk mens!). En dat m’n schoonvader niet op z’n crocs hoeft (had nl. deze week ontstoken hielen –> 80 v.d. Langstraat!). Nou…..nog genoeg te willen dus.
Maar afijn, morgen is het zover. Dan gaat datgene gebeuren waar we nu een heel jaar mee bezig zijn geweest. Waar we naartoe hebben geleefd en naar uit hebben gekeken. Waar we veel voor op pad zijn geweest en afspraken voor hebben gemaakt. Nu is D-day erg dichtbij en dat is prima.
Wanneer u nu weer een nieuwe log leest, zal dat van een getrouwde vrouw zijn (mits hij dus inderdaad JA zegt 🙂 ).

Bezoek

We hadden gisteren bezoek. Bezoek van een lief klein rood met wit katje. Een jonkie nog. Hij was meegewandeld met Dochter. Misschien zelfs wel een stukje meegedragen door Dochter. Ze was de eendjes brood gaan voeren en daar zat’ie dus…..het jonge katje. Na wat gekroel met Dochter, kwam d’ie dus mee. Naar onze achtertuin. En hij wilde niet meer weg. Het was zo’n ontzettend lief ding. Ze mochten er alles mee doen….de kids. Het beestje vond alles prima (in tegenstelling tot het mormel wat binnen zat……heel lelijk kijkend waarom er een vreemd beest op zijn territorium was….neeeee ik bedoel niet Man, maar onze kater BOY). Natuurlijk konden wij het lieve beestje niet houden. Het hoorde ongetwijfeld bij een gezin met kinderen. Hij was zo gewend aan het geaai en gekroel van kinderen, het moest haast wel uit een gezin met kids komen. Maar hoe krijg je zo’n katje weer weg hè?! En al helemaal als je het zelf eigenlijk ook een heel leuk beestje vind en dat gevoel wederzijds is. Op een gegeven moment ging het gewoon liggen slapen in de aanhanger van Zoon z’n tractor. Een mooi plekje…. De deurmat buiten voor de achterdeur was ook een favoriet plaatsje, ook daar heeft het een tijdje liggen spinnen, zich niks aantrekkend van het lelijke gezicht aan de andere kant van de deur. Daar liep onze Britt steeds humeuriger rond, niet wetend wat aan te vangen met die kleine indringer. “Wat als hij niet meer weggaat?”, vroeg ik aan Man. “Nou dan hebben we er een kat bij!”, antwoordde die laconiek. En stiekem hè, stiekem hoopte ik dat het beestje zou blijven. Samen met Dochter, die een mooiere en lievere “pop” niet kon wensen. Ik weet zeker dat dit beest zich zelfs zou laten aankleden met poppenkleertjes, zo lief was het. Maar uiteindelijk, toen hij toch geen eten kreeg bij huize De Kock, ging hij weg. Hopelijk terug naar z’n eigen famlie. En hopelijk is dat een familie waar hij ook de aandacht krijgt die hij bij ons de hele middag heeft gekregen. Maar anders zal hij ongetwijfeld nog wel vaker op bezoek komen……..en dan ist’ie van harte welkom. Het gezegde luidt ook dat een kat z’n eigen baasjes uitzoekt en in dat geval geef ik onszelf nog een goeie kans……….

Man is de “SJAAK”

Dat is nu éénmaal het gezegde. Dat’ie de “SJAAK” is. Hij is dus weg. Zojuist opgepikt door een bende valslachende mannen. Wat ze precies allemaal met Man van plan zijn….geen idee! Maar dat’ie het goed te verduren zal krijgen, is wel zeker. Oh ja….en of ik toch z’n paspoort niet was vergeten klaar te leggen!!
Ook werd mij nog even nageroepen dat hij waarschijnlijk de maandag ook nog wel nodig zal hebben om een beetje bij te komen! Sjongejonge…..
Maar goed, vannacht is hij er dus niet. Één van z’n vrienden riep nog of hij z’n Falke-sokken wel had ingepakt en dat het vanavond om 21h00 allemaal zou gaan beginnen in het centrum van W’wijk. Met andere woorden…hij mag de 80 meelopen…..hihi. Dat zou ik wel een stunt vinden, als ze hem hebben ingeschreven. Maar goed, da’s dus zeker een geintje, en zo niet, dan loopt’ie toch regelrecht van het centrum van Waalwijk naar de eerste de beste kroeg, laat zich vervolgens vol lopen en bestelt dan een taxi 🙂 .
Neu dat gaat het zeker niet zijn, maar wat allemaal wel…..dat is dus ook voor mij afwachten. Morgen zullen we het allemaal horen. Want dan komt’ie dus pas weer terug.
Ik hoop in ieder geval dat’ie volgende week zaterdag weer een beetje is opgedroogd! 🙂

Hoogspanningsperikelen

Zo…..we zijn weer van start. Het nieuwe schooljaar is begonnen. Godzijdank. Wat waren de laatste vakantieloodjes zwaar zeg. Zeker Dochter was toe aan wat uitdaging, aan regelmaat, aan haar vriendinnetjes, kortom…..aan school dus. En omdat die uitdaging vorige week nog even op zich liet wachten, had ze een nieuw spelletje bedacht: mama-dwarsliggertje. Ze had er wel plezier in. Ik iets minder. Wat ik ook probeerde……ze werkte niet mee, net als het weer trouwens.
Maar nu is alle ellende passée. Het komt weer helemaal goed. Zelfs met het weer. Het zonnetje staat hoog aan de hemel, maar dat heeft u vast zelf ook al wel geconstateerd. En dan ziet alles er ineens een stuk rooskleuriger uit hè?! Zelfs de to-do-list voor de bruiloft lijkt niet zo lang. Vanavond zal ik daar weer wel anders over denken. Zo ben ik. Zo veranderlijk als het weer. Zeker in stress-situaties. En, mijn hemel, wat is zo’n bruiloft organiseren toch eigenlijk een stress-situatie. En ik maar tegen mezelf aanlullen dat ik bijna 41 jaar ben. En dat ik dan toch niet meer nerveus word van zo’n evenementje. Dat ik in m’n leven al beurzen en evenementen zat heb georganiseerd en dat dan m’n eigen bruiloft ook wel zal lukken. Maar niks helpt hoor lieve mensen, niks helpt. GEK word ik van alles en van mezelf nog het meest. Zo erg dat ik de afgelopen dagen van ellende maar vroeg naar bed ga. Dan heb ik tenminste geen last meer van mezelf. En het is ook nog goed tegen de wallen onder m’n ogen. Klein voordeeltje……..nu nog hopen dat ook de stress-pukkels volgende week zijn verdwenen. Want dat krijg ik ook nog als ik onder hoogspanning sta…….pukkels! En daar zit je als bruid ook niet echt op te wachten…….zucht.
Dus de sjokkela gaat achterin de kast. De nootjes en chips idem dito. Geen slagroom op m’n toetje en ook geen gebak de komende dagen. (*denk nu dat dat toch niet gaat lukken, met al die jarigen in september)

Man in ‘t ootje genomen

Och och, wat hebben ze Man vanochtend tuk gehad! Al weken roept hij dat z’n vrijgezellenfeest volgende week is. Een week voor de bruiloft dus. En omdat dat wel eens zou kunnen kloppen, vonden de mannen dat ze hem maar eens flink te pakken moesten nemen. En daar ben ik wel voor te porren hè! Zo ben ik. Geboren grapjas 🙂 ! Beetje humor hoort er nou éénmaal bij. Vanochtend hebben ze een nep-vrijgezellendag voor hem in elkaar gezet. Ik had z’n koffer ingepakt en om 10h00 stonden zwager Raymond en vriend Barry voor de deur om hem op te halen.
Hij wist niet waar te kijken en twijfelde of hij het moest geloven. Nadat ik met een stalen gezicht vertelde dat z’n koffertje al gepakt stond, ging hij overstag. Het feit dat er maar 2 mannen hem kwamen halen was ietwat dubieus maar aangezien de rest allemaal uit de buurt van Gorkum komt, zou het natuurlijk wel kunnen dat die onderweg zouden aanhaken.
Afijn, vriend Barry gooide z’n koffertje achterin de Volvo en het span vertrok. Uitgezwaaid door (bijna)vrouw en kids. Op het laatste moment trok ik nog even de deur van de Volvo open om te vragen of hij wel een eigengemaakte kaas voor me mee wilde brengen van de kaasboerderij (Man walgt van kaas….alle soorten kaas….en ik maak hem al de hele tijd wijs dat hij ongetwijfeld naar een kaasboerderij zal gaan 🙂 ).
Ze zijn nu even naar de Roestelberg. Koffie drinken. En ongetwijfeld een biertje. Daar zouden ze hem vertellen dat het een grap is en dat het dus helemaal niet vandaag gaat gebeuren. Zometeen staat hij weer thuis op de stoep. Ik ben benieuwd……

Dochter de geldwolf

Dat ze later hoogstwaarschijnlijk directrice wordt, staat al redelijk vast. In ieder geval een leidinggevende functie. Misschien wel Minister President. Baas van Nederland. Och mijn hemel, dan zijn we er mooi klaar mee. Voordat we het weten moeten we verplicht in een roze burka met die Dochter van ons. Maar eerlijkgezegd denk ik niet dat ze in de politiek belandt. Neu……te direct, te sterk karakter, zo-niet-subtiel en, zo blijkt vandaag, te veel commercieel talent. Ieder normaaldenkend kind overstelpt z’n ouders en de rest van de familie met tekeningen. Tekeningen, kleurplaten, knutselwerkjes. Maar Dochter, die heeft dus bedacht dat ze dat niet meer voor niks gaat doen. Dat voor niks dus alleen de zon opgaat. Als we geluk hebben. Dat we dus keihard met knaken op tafel moeten om nog iets van haar te krijgen. Niks geen gratis kunstwerkjes meer aan de muur van mijn kantoor. En wat ze ervoor vraagt is geen kattenpis. Vooral als ik haar nogal becomplimenteer met haar net volgekladderde kleurplaat. “Die kost dus 10 euro mama!”, roept ze enthousiast, “ik maak alleen nog dingen voor échte centen!”. Slik. “Ammenooitnie”, dacht ik. Maar ze houdt voet bij stuk. Een map is uit haar bureaula gevist en al haar vanmiddag (bij Jamie notabene) gemaakte kleurplaten en bestickerde vellen zitten erin. Kaarten, van mij gekregen maar dat doet er blijkbaar niet toe, kan ik terugkopen voor veul. De geldwolf. Tsssss……
En van wie ze het heeft? Niet van mij in ieder geval. Ik geef altijd alles weg. Doe ik graag. Mensen blij maken. Soms lijk ik wel Sinterklaas. Zonder witte baard en rode mijter. Maar die gen is duidelijk niet bij Dochter beland.
Of ik m’n portemonnee alvast even uit mijn tas wilde halen…..want ik wil toch zeker wel een mooi kunstwerk van haar kopen??????? Vooruit er zat er ook één tussen die mocht wel voor 2 euro weg! Het moet niet gekker worden……………..