Brrrrr…….Koninginnedag

Jammer zeg…het is koud vandaag…..en nat! De voorspellingen waren natuurlijk al niet al te best, maar nu ik ’s-ochtends om 06h45 beneden zit, voelt het niet écht als Lente, niet écht als Koninginnedag. Jarenlang is deze dag in vogelvlucht langs ons heengegaan. Een leuke vrije dag, maar zonder al te veel bijzonders. Met het koningshuis hebben we niet zo heel veel. Buiten het feit dat we Oranje op zich wel een leuke kleur vinden. (vooral tijdens het voetballen :-) ) Maar sinds we kindjes hebben en sinds Dochter op school zit, is alles weer anders. We zijn min of meer verplicht om vanochtend naar het dorpsplein te gaan voor de aubade en de luchtballonnenwedstrijd. Dochter heeft het er al de hele week op staan. Dus sja, weer een geluk dat ik toch al zo vroeg wakker ben vandaag. Want u gelooft het of niet…..de kindjes liggen dus nog op één oor! En mams is wakker! Nu moet ik erbij vermelden dat ik al dagen niet helemaal fit ben en gisteravond al om 08h45 in m’n bedje lag. Geen wonder natuurlijk dat je dan op een gegeven moment wel genoeg geslapen hebt. Dus hier zit ik dan…….wakker en wel……in m’n eentje. Toch nog net even m’n werkmail gecheckt omdat er nog iets belangrijks moet komen…..alvast verzinnend wat voor oranjes we straks uit de kast moeten trekken……en realiserend dat de vlag nog moet worden opgezocht (da’s ook een leuke, hopelijk weet Man waar we moeten zoeken!). Op deze vroege ochtend wens ik u allen dan ook een zéér geslaagde Koninginnedag toe. Of u nou de hele dag in uw nest blijft liggen óf dat u er op uit trekt en rommelmarkten gaat bezoeken óf dat u mee gaat doen aan de één of andere versierde-fietsen-tocht……maak er een mooie dag van en laat u niet kisten door een beetje kou en regen!

Huisdier & Hartzeer

“En dan is er nog iets waar ik het even met u over moet hebben”, zei de dierenarts nadat hij onze Britt had ingeënt tegen niesziekte. “Oh ja?”, vraag ik onnozel. “Ik hoor namelijk een ruis op z’n hartje”, zegt de arts voorzichtig en hij ziet dat ik schrik. “Geen angst, het hoeft niet persé iets te zijn……..stilte………maar om dat zeker te weten, adviseer ik u toch om een hart-echo te laten maken…….stilte……..dan weten we het zeker”. “En als het wel iets is, wat dan?”, vraag ik vervolgens. “Nou, dan zijn er wel medicijnen die zouden kunnen helpen, maar dan moeten we eerst vaststellen óf en in welke mate er iets mis is. Maar ik zou me nog geen zorgen maken, want het kan ook gewoon door bijvoorbeeld bloedarmoede komen”. Ik hoef me geen zorgen te maken!?! Natuurlijk maak ik me zorgen!!! Ons huisdier is een onderdeel van het gezin en het laatste wat ik wil is dat hij ziek is of wordt. OK, het kan een opstandig en dominant mormel zijn, maar aan de andere kant houden we ook van hem. Het is heerlijk alst’ie ’s-avonds op de bank tegen je aan ligt te spinnen. Ik moet er niet aan denken dat’ie iets ernstigs zou hebben. Over 2 weken weten we het. Vrijdag 9 mei wordt de hartecho gemaakt……..fingers crossed……….bloedarmoede, het is vast bloedarmoede!!!

Smaken verschillen

…….en dat is maar goed ook! Stel je voor zeg, de wereld zou er een stuk saaier uitzien als we allemaal dezelfde spullen/kleren/auto’s mooi vonden. Juist die tegenstellingen maken alles zoveel kleurrijker en interessanter. Ik ben ook altijd heel nieuwsgierig naar die persoon achter dat rare jasje of rare kapsel. En dat zal ook wel viceversa zijn :-) Op de één of andere manier boeit me dat eenvoudigweg. Nu is het alleen zo, dat de smaak van Man en mij ook nogal verschilt. En dat is niet altijd even handig. Vooral niet met een verbouwing voor de deur. Dan moet je namelijk keuzes maken……….heel veel keuzes maken! En zo zijn wij het dus nooit in één keer eens over kleur, type, vorm, maat enzovoorts enzovoorts. Uiteindelijk komt het wel goed, maar het kost zoveel extra tijd, extra winkels in en uit, extra discussies en extra consessies doen. Het eerste meubelstuk dat Man en ik samen nieuw kochten was een bed (alweer 9 jaar geleden). Vanaf dat moment was het meteen duidelijk! Als ik stond te kwijlen met een ‘ik wil ‘m, ik wil ‘m, ik wil ‘m’-blik, stond Man vol afschuw naar het object te staren. U begrijpt, dat gebeurde ook andersom. En Man kan erg overtuigend overkomen, heeft een sterke eigen wil en is behoorlijk eigenwijs, echter dat allemaal heeft geen enkele invloed op mij! Ik daarentegen heb wat minder overtuigingskracht maar dat compenseer ik dan weer met mijn doorzettingsvermogen en wilskracht. Oftewel niemand van ons beiden ‘wint’ en we zoeken vrolijk (najaa…..op een gegeven moment toch iets minder vrolijk natuurlijk) verder. Gelukkig is er sinds we kindjes hebben nog een extra factor bijgekomen en dat is “PRAKTISCH”. Het moet gemakkelijk in gebruik en onderhoud zijn…….dáár zijn we het dan wel weer in 1 keer over eens!!! En dat is toch al iets……….

Lien & voetbal

Ehh…..een dom spelletje met 22 spelers en een bal? Ja dus, voetbal! En ik ga kijken vanavond. Bij RKC. En nu niet allemaal lachen want u vermoedt vast dat ik niet eens de spelregels ken en geen idee heb van het fenomeen ‘buiten spel’. Mis. Dat weet ik dus toevallig wel. Niet dat ik veel heb met voetbal. Ik vind eigenlijk alleen het Nederlands elftal interessant. En dat ook alleen maar voor het feestje in de kroeg. Ja, zo ben ik dan ook weer wel, als het mij uitkomt, vind ik voetbal leuk ;-) . En vanavond ga ik het ook leuk vinden, ongeacht of ze winnen of verliezen. Want eerlijkgezegd ga ik voornamelijk voor het feestje naderhand. Toch is voetbal kijken niet vervelend, als je het maar met de juiste mensen doet. Met Man in de buurt die regelmatig voor een natje en een droogje zorgt (nooit te beroerd voor het halen van een broodje kroket) en met vrienden die leuke humor hebben. De kindjes zijn al uit logeren en ik heb zelfs de middag nog voor mezelf. Dat wordt shoppen! Mijn dag kan nu al niet meer stuk, dat begrijpt u. Lang leve de voetbal!! Ahum……ik hoef natuurlijk ook weer niet te overdrijven, met shoppen alleen was ik ook al tevreden :-) :-)

Stukje sentiment

3 Jaar geleden was dit de laatste avond met z’n drietjes. De volgende dag zou ons leventje verder gaan met z’n viertjes. 3 Jaar geleden liep ik rond met een enorme buik en ik was het beu. Ik was het beu om te waggelen in plaats van te lopen, ik was het beu om niet lekker meer te zitten, om geen slaaphouding meer te kunnen vinden en om simpelweg geen oog meer dicht te doen. Ook was ik het beu om iedere ochtend de vraag van Man te krijgen of hij nu écht weer naar z’n werk moest, of het nu écht nog niet begonnen was. En ik was het beu om op alle telefoontjes te moeten reageren met, “nee hoor, nog niks aan de hand….je hoort het vanzelf”. Ik wilde niet meer zwanger zijn. Ik wilde eindelijk dat kleine baby’tje in m’n armen voelen. 15 April 2005 om 04h45 begon de bevalling dan eindelijk. Precies een week na de uitgerekende datum. Om 07h48 was Zoon geboren. Kort maar krachtig zullen we maar zeggen. En morgen wordt hij dus alweer 3 jaar. Een prachtige eigenwijze lekker-op-ontdekking-zijnde peuter. Een heerlijk kind waar we supertrots op zijn. Morgen wordt hij drie en ik kan me geen ander leven meer voorstellen dan met z’n viertjes………

Kleuterliefde

Dochter is verliefd. “Mama”, zei ze laatst met het bijbehorende gegiechel, “ik heb allemaal kriebels in m’n buik”. Een zware lach onderdrukkend vraag ik vervolgens zo onnozel mogelijk, “Oh, en hoe komt dat?”. “Nou ik ben verliefd”, zegt ze, “op T.” (een nieuw jongetje uit de klas). “En denk je dat T. ook verliefd op jou is?”, vraag ik vervolgens weer. “Ja, want we spelen heel vaak samen!”, antwoordde ze stellig, “misschien moeten we dan maar eens afspreken he mama?”. Dochter is inmiddels helemaal gelukkig dat ze ook iemand heeft gevonden om mee te trouwen. Alle andere jongens uit de klas waren immers al bezet, waardoor ze eerder tot de conclusie was gekomen dat er niets anders op zat dan te trouwen met haar broertje. En hoe wij ook probeerden uit te leggen dat dat niet mogelijk is, daar had ze gewoon lak aan! Trouwen zou ze, desnoods met haar broertje :-) . Dat Man en ik niet getrouwd zijn, is ook onbegrijpelijk voor haar. “Jullie kunnen nooit opa en oma worden”, zei ze laatst, “want jullie zijn niet getrouwd!”. Ze is er blijkbaar meer mee bezig dan wij. Maar even terug naar ons verliefde stelletje. Afgelopen donderdag hebben ze dus afgesproken en samen gespeeld. Voor die tijd wilde dochter absoluut niet kussen, maar sinds donderdag vliegt het ’stel’ elkaar ’s-ochtends in de armen en wordt er een flinke kus uitgedeeld. En volgens de juf ging het de hele vrijdag zo. Ik heb dus dochter maar even uitgelegd dat dat niet de bedoeling is. “Nee he mama”, antwoordde ze heel wijs, “want dan krijgen we strakjes nog bacteriës!”………..

Nestdrang……

“Ik wil eigenlijk wel zo’n kleine buxus-heggeschaar”, zeg ik tegen Man, “zo’n grote heggeschaar is zo moeilijk te hanteren voor onze buxushegjes”. Wij hebben namelijk buxushaagjes, een heleboel buxushaagjes, in de voortuin, in de achtertuin, overal staat buxus. Ik ben gek op buxus. Ietwat burgerlijk dat geef ik toe, maar ik vind ze gewoon lief en ze blijven het hele jaar groen….ook mooi meegenomen! Nu moet u niet denken dat het over hectaren gaat als ik over onze voor- en achtertuin praat. Nee, zo riant wonen we nu ook weer niet. Vandaar dat dat buxus-heggeschaartje er nog niet was. “Geen probleem, ik kijk wel ff op internet”, was Man z’n antwoord. Uiteraard…..Man zoekt alles na op het internet, Man doet het liefst nog de wekelijkse boodschappen via het internet……jammer dat Appie nog niet bezorgd in Sprang-City. Afijn een paar minuten later. “Ik heb er één gevonden, je-weet-wel op ‘die-en-die’ site, daar ist’ie het goedkoopst……moet ik hem bestellen?”. “Ehm”, antwoord ik, “ik wil hem eigenlijk vandaag hebben……….vanmiddag eigenlijk”. Sja, zo ben ik. Als ik iets wil, dan het liefst meteen. En ik had natuurlijk een goed excuus. Nu was het immers mooi weer. Wat zeg ik? Prachtig weer! Zeker om de tuin te doen. Het lijkt deze week wel of een soort van nestdrang zich van mij meester heeft gemaakt. Alles moet in orde voordat de verbouwing begint, want dan heb ik er simpelweg geen tijd voor. De auto’s, de tuin. Het kan niet op……Lien de uitsloofster! U gaat zich natuurlijk al schuldig voelen? U heeft waarschijnlijk geen zin gehad om auto’s te wassen en de tuin te doen met dit mooie weer. U had veel leukere dingen gepland, zoals terrasjes pikken, naar de Efteling gaan, lekker winkelen of gewoon heerlijk in de tuin ZITTEN. Foei! Nee, dat was de afgelopen dagen niet aan mij besteed. Daar heb ik de overige 362 dagen van het jaar nog voor ;-) U begrijpt, wij zaten een half uurtje later in de auto op weg naar de Doe-het-zelf-zaak. Heggeschaartje gekocht en de tuin ligt er weer pikobello bij. Maar nu stop ik ermee hoor……….voordat u zich allen verplicht voelt om ook te gaan tuinieren en autowassen!

Consequent…..

Héél consequent ben ik altijd. Nee is bij mij Nee. Daarom ontken ik ook in alle toonaarden dat ik het was die vanmiddag Man’s auto stond te wassen! It wasn’t me…….écht niet! :-$

Over mooi weer en een auto

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel met auto’s. Hij moet het doen. Hij (waarom hebben we het bij auto’s in hemelsnaam altijd over hij??) moet niet te traag zijn. Hij moet functioneel zijn. En vooral….er moet genoeg ruimte zijn voor de kids en de boodschappen. Man probeert mij al jaren een sportwagen te slijten. “Leuk toch, Lien, zo’n Audi TT?”. Leuk ja, maar zodra ik verplicht met het dak open moet rijden omdat ik anders de buggy niet meekrijg, dan wordt het toch een stuk minder charmant. Of een leuke TT met twee kinderzitjes op de achterstoelen gefrommeld….ook weer zoiets. En dan heb ik het nog niet eens over de boodschappen gehad. “Nee dank je”, antwoord ik dan laconiek. Buiten het feit dat ik dus niet zo verdammt veel met auto’s heb, heb ik nog minder met het ‘ze-wassen’ fenomeen. Een bloedhekel heb ik eraan. Meestal lukt het dus uiteindelijk (na een klein halfjaartje) Man naar de wasserette te sturen om te zorgen dat mijn bolide z’n originele kleur weer terugkrijgt. Zilver-metalic in plaats van grijs/zwart. Om dan nog maar over de ramen te zwijgen. Maar vandaag hè lieve mensen, vandaag….ja u had het op film moeten vastleggen…..vandaag heb ik dus m’n auto gewassen. Zomaar. Met de hand. Niks geen borstelmachine waar ik even doorheen gereden ben. Niks geen, “doe maar behandeling 1”, de duurste, zoéén waarbij de boel ook gewaxed wordt. Nee nee, vandaag heb ik samen met Zoon staan soppen met een spons en een tuinslang. En Zoon? Die vond het geweldig. Die was net zo nat als de spons waar hij mee sopte, maar dat blijft een kleinigheidje. “Ikke jouw goed hellupe hè mama?” vroeg hij trots toen hij weer aan het soppen was, waar ik al lang weer gezeemd had. En ik had er stiekem ook plezier in. Niet in het autowassen an sich. Nee, in het feit dat het kleine joch zo’n plezier had. Dat koppie…….daarvoor alleen al zou ik morgen gerust weer opnieuw beginnen. Bij wijze van dan hè……….straks denkt Man nog dat ik dan die van hem wel even ga doen………no way!

Een snurkende Man

Toen ik nog jong was, een tiener, een twintiger………en begint u nu niet hard te lachen, want NEE, daar behoor ik al lang niet meer toe……..had ik me zó voorgenomen nooit met een Man te gaan samenwonen die snurkt. Een snurkende Man….nachtmerries zou ik ervan krijgen! En jeuk! Net als een Man met haren op z’n rug, ook vreselijk, ook om nachtmerries, jeuk en een spontane aanval van chronische kippenvel van te krijgen. Dat laatste heeft Man niet. Maar snurken……..werkelijk……als er kampioenschappen georganiseerd zouden worden, is hij de winnaar! Niemand is zo goed in snurken als Man. Man ontkent natuurlijk in alle toonaarden. En ik moet toegeven hij snurkt niet altijd, maar zo af en toe. Zo af en toe als Man verkouden, héééél erg moe of gewoonweg dronken is, nou, dan springen de scheuren in onze muren (en in mijn trommelvliezen, maar dat terzijde). En waarom ik dit nu ter sprake breng? Omdat dat mijn positie nog sterker maakt. Ik wil een nieuwe bank. Zo één waar ik héél goed op kan liggen. Zo één chaisselonge, met heerlijke kussens. Om heerlijk op te slapen als Man weer een aanval van snurkeritus krijgt…………….