State of Hapiness?!?

Ja, die state of hapiness….zucht….die is snel weer over als ik nu thuis die bulk met was in de bijkeuken zie liggen! Vantevoren stress door mijn was-gen en als ik thuis kom, is het weer precies hetzelfde. Natuurlijk had ik deze keer ook weer veel te veel kleren ingepakt voor die paar dagen en natuurlijk kon ik de helft weer schoon in de kast terugleggen. God-zij-dank! Stel voor dat ik écht alles zou hebben gebruikt wat ik bij had. Dan had er een dubbel zo grote bulk was gelegen….ik moet er niet aan denken. Deze zomer moet het écht anders. Deze zomer….de vakantie naar Spanje….dan moet ik toch maar eens wat efficiënter gaan inpakken. Niet dat ik dan die bulk met kleding efficiënter in tassen ga proppen in plaats van in koffers, nee, het moet met minder. Minder is goed. Minder is beter. Dit wordt de komende maanden mijn mantra, dat begrijpt u wel. Ik kan niks garanderen, maar dat ik het ga proberen is zeker! Nee Lien…niks proberen…het MOET gewoon. En het gaat lukken. “Hmmmm……..minder is goed, minder is beter……..hmmmm” U ziet me waarschijnlijk al helemaal zitten in kleermakerszit op de bank en maar hmmm-en ;-)

Lien gaat een weekendje weg……..

…en het is weer als vanouds. Het poets-gen laat weer van zich gelden. Wat is dat toch in hemelsnaam? Hoe zeer ik me ook vantevoren voorneem om de boel es gewoon de boel te laten……..het lukt me simpelweg niet. Ik ben vanmiddag weer als de bekende wervelwind door het huis gejakkerd. Alles aan de kant, alles schoon, alles gestofzuigd en alles gedweild. En dan moet u zich ook nog voorstellen dat de werkster gisteren pas is geweest….hoe erg kan een mens zijn?!? Nu zijn er natuurlijk gewoonweg de gebruikelijke dingen die iedere dag moeten. Stofzuigen bijvoorbeeld. We hebben nu éénmaal een huisdier. Ééntje die haren verliest, een heleboel haren verliest. En dat is niet zo erg…..tenminste dat vinden wij niet zo erg……maar dan moet het huis wel worden bijgehouden……vinden wij……ehhhh…….vind ik! En vooral vandaag vind ik dat. Vooral vandaag sjouw ik mezelf een hernia aan alle emmers met sopwater, dweilwater, zeemwater en whatever nog meer. Bovendien is het me ook nog gelukt om zo’n 5 wasjes weg te werken :washing: en één grote weg te strijken :ironing: . Het eten staat al klaar op het fornuis en de kindjes zitten momenteel in bad……..kunt u nagaan……..ik spreek dus niet voor niets van een wervelwind! En dan is het zelfs nog gelukt om een stukje te loggen!!!

Natte Poes…….

Wij hebben een kat! Maar dat wist u wellicht al. Een Britse Korthaar van nu inmiddels 1,5 jaar oud. Spierwit ist’ ie. Mooi beest. Alleen……een beetje dominant. Nu is dat niet misplaatst in huize De Kock, maar toch heeft dat écht wel wat nadelen. U moet zich voorstellen hoe het is om ’s-ochtend ontspannen uit bed te komen, lekker na een sanitaire stop onder de douche te willen stappen en dan vervolgens door een kater met een ochtendhumeur in je benen gegrepen te worden. Ik kan u verzekeren……dat voelt niet prettig. Je ziet de kat vervolgens denken: “haha tikkie, ik heb je”. En ik sta zwaar vloekend eerst naar m’n been te grijpen om vervolgens de kat een ‘lesje’ te leren. Ik grijp meneer in z’n nekvel en druk ‘m op de grond. Echter dit ritueel blijkt tegenwoordig weinig indruk meer op hem te maken. Nu heeft Man even het internet geraadpleegd (hoe kan het ook anders?!?) en daar wordt het advies gegeven om poes maar es onder de koude douche te zetten bij zulk gedrag. Nu….lieve dominante kater…..bij deze zijt u gewaarschuwd. De eerstvolgende ochtend dat ik met blote benen de badkamer binnenstap en u heeft een ochtendhumeur……..dan wordt Man ’s-ochtends verrast met een natte poes!!!! ;-) ;-)

Iets over Pasen en het Kruis

Heerlijk weer een lang weekend voor de boeg. Dat is waar de meeste mensen aan denken met Pasen voor de deur. Los van het feit dat dan ook snel Hemelvaartsdag daarop volgt en ook nog eens Pinksteren. Allemaal lange vrije weekenden. Echter gisteren vertelde Dochter vol overgave dat Pasen ook nog iets anders betekende……”Mama, weet je wat er ook nog bij Pasen hoort?”, “Nou, wat dan?”, “Een kruis! Een kruis waar ze Jezus op hebben vastgetimmerd en toen ging d’ie dood! Dat is wel héél erg stout hè?!”. “Oh, heb je dat op school geleerd?” vraag ik vervolgens. “Ja, want de juf die weet veel joh. Die weet alles van Pasen. En dat moet ook wel, want anders kan ze het ons niet leren”, was haar conclusie. Ik heb maar niet verteld dat Jezus aan het kruis is genageld op Goede Vrijdag en dat hij met Pasen weer is opgestaan uit de dood. Want hoe leg ik in vredesnaam uit dat iemand weer levend kan worden als hij dood is gegaan. Straks denkt ze nog dat alle dode mensen weer kunnen wakkerworden……. En bovendien heb ik zelf nogal m’n twijfels bij het hele verhaal van de wederopstanding…….en ook bij de Paashaas…..

Onze kleuterdochter…

Dochter zit in groep 2. Voor de ouderen onder ons, de 2e kleuterklas. Officieel niet. Officieel is Dochter een ‘late’, jarig in november en eigenlijk een groep ééner. Echter door een foutje van de leraressen aan het begin van het schooljaar, belandde ze per ongeluk in groep 2. Na constatering van dit feit (pas na een paar weken….oeps) is besloten om het maar eens aan te zien dit jaar. Intelligent is ze genoeg. De twijfel begon bij mij echter al toe te slaan na de verhuizing van de school naar een nieuw pand. Dochter zat niet lekker in haar vel. Ze huilde als ik haar naar school bracht. Niks voor haar. Onze vrolijke flierefluiter veranderde langzaam in een ‘dood’ vogeltje. Gelukkig is dat inmiddels wel bijgedraaid, maar dat was al een eerste teken dat ze misschien emotioneel nog niet zo ver is om straks naar groep 3 (klas 1 van vroeger) te gaan. De laatste tijd stapelden zich echter steeds meer voorbeelden op die mij nog meer deden twijfelen. Dochter zelf niet. Dochter wil naar groep 3. Dochter wil leren lezen! En toch……toch hebben we vandaag in overleg met de juffen besloten het niet te doen. We houden haar nog lekker een jaartje kleuter. Onze kleine grote meid…….ze moet nog zo lang…….laat haar nog maar een jaartje ’spelen’. En sinds de knoop is doorgehakt, is er een last van m’n schouders gevallen. Het is goed zo.

Lien & de verbouwingskoorts

U kent vast het gevoel van iets willen, willen, willen…..óf iets moeten, moeten, moeten. Lien wil, wil, wil nu eindelijk eens starten met die verbouwing. Wat is dat toch met al die aannemers. Voordat er toch eens een offerte in de bus ligt. Op zich allemaal niet zo’n ramp, maar Lien wil, wil, wil onderhand eens gaan plannen. Zodra we weten wie de verbouwing gaat doen en wanneer ze kunnen starten, kunnen we wat concreter onze spullen gaan bestellen. Spullen zoals vloer, gashaard en keuken. Uitgezocht hebben we inmiddels bijna alles, dat dan weer wel. Maar het budget moet ook toereikend zijn én dat weten we dan pas weer als we weten wat de aanbouw gaat kosten!!! Toen we vorig jaar besloten een stukje te gaan aanbouwen, had ik nog niet zo heel erg de drang dat meteen te doen. Maar nu zijn we ondertussen al zoveel maanden verder, zoveel maanden dat ik heb kunnen wennen aan het idee van puin, breken & rotzooi, dat ik nu onderhand wel eens spijkers met koppen wil slaan. U begrijpt dat ik het wel voor de zomervakantie allemaal achter de rug wil hebben. Lien wil relaxed op vakantie, zonder verbouwingsstress. En daarom heb ik nu last van die koorts…….verbouwingskoorts…….ik wil beginnen……als het kon vandaag nog! Uiteraard zal dat niet mogelijk zijn, maar ik ben nu het wachten beu. Ik wil, wil, wil die openhaard en die prachtige natuurstenen vloer en die mooie uitbreiding van de keuken met inbouw-koffiezetapparaat……hebben, hebben, hebben………. Zo en nu is het tijd voor koffie, in plaats van te zeuren!;-)

Dochter & beestjesangst

Dochter krijgt beestjesangst. Niet voor de grote, nee voor de kleine, minibeestjes. Zet dochter in een stal op de boerderij en ze is in haar element. Niet bang voor grote koeien, niet bang voor schapen en niet bang voor paarden. Dochter gaat ooit, over zo’n jaar of 15, meedoen aan het programma “Vrouw zoekt Boer”. Want ook die variant gaat er komen, ik zweer het u. En Dochter doet dan mee. Dochter moet echt aan de boer. Maar ik dwaal weer af. De minibeestjes, daar hadden we het over. U weet wel, de luizen, de mieren, allerhande bacteriën enz. Ze heeft een voorlichtingsfilmpje op school gehad. Over hoofdluis en over hoe belangrijk het is om vaak je handen te wassen. En ze neemt de film serieus. Héél serieus. Ze wil steeds haren kammen en vraagt me de hemd van het lijf. “Komen ze ook op schone haren?”, “Ze komen via de jassen hé mama? En dan leggen ze eitjes hé mama?”. Ik probeerde haar tenslotte gerust te stellen met het feit dat ze liever in lekker dik haar zitten en niet in de dunne haartjes van Dochter. Je moet tenslotte op een gegeven moment iets. Een dag later kwam Dochter zeer verontwaardigd uit school, “Mama, ze komen gerust in mijn dunne haren! Want E. zei dat als ze het koud hadden in mijn dunne haren, dat ze dan gewoon een jasje aandoen!”. En daar stond ik dus, met m’n mond voor tanden en proestend van het lachen. Ik vond het nl. best goed bedacht van E. het 6-jarige klasgenootje van Dochter. Afijn, voorlopig blijven we maar aan het kammen (al is de school al tijden luisvrij!) en laten we Dochter maar lekker handen wassen. Als dat het ergste is………