Nog 1 nachtje slapen…

De slingers hangen, de taart is besteld, de traktaties staan klaar en het kadootje ligt al op haar te wachten. Nog 1 nachtje slapen en Dochter wordt 5 jaar. Ieder jaar sta ik toch weer even stil bij haar geboorte. De onwetendheid de avond ervoor. De zware nacht die we tegemoet gingen. De hele dag met weeën en een ontsluiting die maar niet wilde vorderen. De uiteindelijke ziekenhuisopname en om 20h10 de geboorte van Dochter. Prachtig vond ik haar. De eerste minuten waren wel angstig. Haar start was niet goed; ze was dubbel verstrengeld. Ze werd meteen na de geboorte apart in een kamertje naast de verloskamer gebracht. De anesthesist en kinderarts stonden standby. Daar lag ik dan. In m’n ééntje. Niet wetend wat er nu met ons meisje aan de hand was. Doodeng. Gelukkig kwam alles goed en nu maken we wel eens een grapje dat ze toen net iets te weinig zuurstof heeft gehad en daarom zo’n druktemakertje is 🙂 . En gelukkig kunnen we daarover grapjes maken, gelukkig is er niks met ons meisje, gelukkig is ze een heerlijk, spontaan en ja, een lekker druk kind. Gelukkig kunnen we al 5 jaar van haar genieten en gelukkig blijft ze nog steeds ons kleine grote meisje. Apetrots ben ik op haar…..en ook een beetje op mezelf dat ik toch maar mooi zo’n heerlijk kind op de wereld heb gezet (samen met Man natuurlijk 😉 )…….

Lien & het kinderfeestje

Het zit er weer op! Afgelopen vrijdag vierden we Dochters verjaardag alvast voor haar schoolvriendjes & -vriendinnetjes. Ze wordt a.s. dinsdag namelijk alweer 5! Haar eerste échte kinderfeestje dus. Met 3 auto’s volgepakt (9 kindjes) gingen we richting Het Ganzenest. Een kinderspeelpaleis vlak in de buurt. Wat een uitkomst! Nadat we alle jassen hadden opghangen, kregen alle kids wat te drinken en iets lekkers. Eigenlijk hadden ze nauwelijks tijd om te zingen en de kadootjes te geven, zo graag gingen ze richting de springkussens. Dochter straalde helemaal. Ze was enorm verwend door iedereen en genoot volop van alle aandacht. Na een paar uur springen, klimmen, klauteren en rennen kwamen de frietjes op tafel. Lekker gesmuld en vervolgens brachten we iedereen doodop weer naar huis. Ik had me ingesteld op een zeer hectische middag. Dat is me echter 100% meegevallen. Het is allemaal zo goed gegaan….superleuk. Dochter kan terugkijken op een geweldige middag en daar gaat het tenslotte toch allemaal om!!!

Dochter en de zak

“Mama, ik zag Sinterklaas vanmiddag op TV”, zei Dochter gisteren toen ze naar bed moest. “Oh ja?”, vroeg ik, “zat’ie al op de boot dan?”. “Nee, dat niet want hij liep gewoon op de stoep en in de gang van het kasteel!”, zei ze stellig. “Oh, dan zal hij nog wel druk zijn met het verzamelen en inpakken van de kadootjes”, probeerde ik. “Nou, mama, maar de Zwarte Pieten hadden al wel hun zakken klaarliggen. En dat waren er heel veel!”, ging ze verder, “zijn die voor alle stoute kindjes in te doen en mee terug te nemen naar Spanje?”. Kijk en daar gaat het dan mis. Daar kan ik echt niet tegen. Ik kan het toch werkelijk niet over m’n hart verkrijgen om Dochter zo voor de gek te houden. “Nee, natuurlijk niet”, antwoordde ik. “Er gaan helemaal geen kindjes in de zak mee terug naar Spanje! Ben jij gek!” zeg ik stellig nog terugdenkend aan mijn eigen angstige kinderjaren. Angstig voor die gekke vent met z’n rooie hoed en nepbaard. Angstig voor die met schoenpoets ingesmeerde mafketels, die je een hersenschudding gooien met hun veel-te-hard-geworden-schuimpies. Nee, besloot ik, ik ga Dochter zeker niet bang maken. “Ja, maar mama, als ik toch niet lief ben…….en ik ben wel eens niet lief, he mama…….dan moet ik toch in de zak??” vraagt ze weer. “Nou, lieffie, maak je maar niet druk. Er gaat hier niemand in de zak, (“behalve papa dan misschien”, denk ik gniffelend) daar zorgt mama wel voor”, probeer ik. Na heel wat heen en weer gepraat, kwam ze tenslotte tot de conclusie dat ze wel kon gaan slapen. Als Zwarte Piet toch van plan was om haar mee te nemen dan zou mama hem wel onder z’n ‘kakkadoeres’ schoppen. En zo is het maar net!

Speelpaleis

De speelgoedfolders zijn inmiddels weer massaal op de deurmat gevallen. Ze worden bij ons gelezen van voor naar achter, van achter naar voor, diagonaal en op z’n kop. En oh, ze vinden alles prachtig. Zoon blijft hangen bij alles wat op een auto, vliegtuig of trein lijkt. En geloof me, die staan er heel wat in…..in zo’n folder. “Oh kijk, mama, Thomas Tlein” roept Zoon, “oooh, en kijk een helitokker!”. “Mama, kijk, dit vraag ik voor m’n verjaardag en de rest uit de folder aan Sinterklaas”, roept Dochter. Ik kan u verzekeren dat ik haar beter kan laten aankruisen wat ze NIET wil hebben. Ze vindt ook dingetjes van 1 euro leuk hoor……maar dan wel gelijk de hele pagina, zodat het nog op een aardig bedrag uit komt. Ook kost het haar geen enkele moeite om speelgoed voor Zoon uit te kiezen. Dat kan hij natuurlijk nog niet zelf, dus wie kan hem daar beter bij helpen dan z’n grote zus?! Ik heb eens een aantal dingen op een rijtje gezet van wat ze dan het liefst wil. Of ik dan even zo’n kleine 2000 euro op tafel wil leggen……..tsssss……..wat denkt ze wel………ik ben Sinterklaas niet!!!

Lien & wat mensen denken

“Wat is hij toch altijd ‘lekker’ druk hè?” zei een moeder laatst op school tegen me. Ze bedoelde Zoon, die lekker actief op het schoolplein rondrende…..niets of niemand ontwijkend. Wat ze natuurlijk eigenlijk bedoelde was, “sjesus wat is dat kind druk……ist’ie altijd zo?”. Ik ken dat. Ik lees het zo in iemands ogen. Moeders die zelf veel rustigere kindjes hebben en dus niet veel gewend zijn. Hoor ik niet bij. Wij hebben 2 stuiterballetjes. En ik vind het heerlijk. Ik vind het heerlijk dat ze niet verlegen zijn. Ik vind het heerlijk dat ze hun energie kwijt kunnen. Ik vind het heerlijk dat ze zo gezellig door het leven stuiteren. Maar natuurlijk niet altijd. Soms, als ik zelf moe ben en op m’n tandvlees loop, dan zou ik willen dat er wat minder pit in zat. Maar dat is nu éénmaal niet zo en daar zal ik het mee moeten doen. Natuurlijk zijn er wel manieren om even wat rust te creëeren. De TV aan, samen een boekje lezen of een spelletje met ze doen, werkt meestal goed. Verder zijn het eigenlijk heel gemakkelijke kinderen. Slapen doen ze goed (wat wil je na een dag stuiterballen…. 🙂 ). Laat ze maar lekker gaan, die 2 apenkoppies. En hoe vaker ik naar ze kijk en ze hun gang lekker laat gaan, hoe meer ik besef dat we het best goed doen met ze. Ze zijn happy. Ze zijn vrolijk en ja, ze zijn af en toe een beetje druk………..so what?

Lien vond ‘t maar niks

Dat ze met hun tengels aan ons kleine manneke zaten. Het gaat er niet bepaald zachtzinnig aan toe op zo’n kinderafdeling. Tijdens het ontvangst legde een no-nonsense verpleegkundige ons uit wat er ging gebeuren en probeerde dat vervolgens ook een beetje aan Jens te vertellen. Die standaard op alles “NEE” zei. Het welbekende ‘ik ben 2 en ik zeg nee’ was gisteren heel duidelijk. Nadat we hem in z’n pyama hadden gehesen, gingen we samen een kijkje nemen in de behandelkamer. Jens vond het maar niks. Marcel kreeg hem uiteindelijk rustig met de plaatjes van de Efteling die op de muur hingen. Om 11h00 was Jens de eerste patiënt die werd geholpen (gelukkig). We mochten met hem de behandelkamer binnen en er stond een team van zo’n 5 à 6 mensen klaar (ik weet het niet meer precies…..zullen de zenuwen wel geweest zijn). Jens werd op een stoel gezet en ik mocht z’n handjes vasthouden. De anesthesist hield hem in de houtgreep en er stonden zeker nog een man of 3 omheen in bijbehorend uniform. Jens kreeg een mondkapje over z’n neus en mond om zo in te slapen. De blik die hij naar Marcel wierp zal ik nooit vergeten (u weet wel……die ‘wat-flik-je-me-nou’-blik). Vervolgens hoor ik de arts zeggen, “dit is Jens en die gaan we z’n neusamandelen knippen en z’n oortjes doorprikken”. Man en ik kijken elkaar aan……..OORTJES???? Daar wisten wij dus niks van. Wellicht is dat een standaard procedure met het knippen van de neusamandelen, maar de arts had ons daarover niks verteld. Kan alleen in de gezondheidszorg….dit soort acties. Dat z’n oortjes doorgeprikt werden, had nl. nog wat extra consequenties…..nl. oppassen met water de komende 3 dagen, dus uit voorzorg niet in bad laten spartelen en geen haren wassen. Maar goed dat we het dus ‘toevallig’ hadden opgevangen. De ingreep zelf stelt geen moer voor. Voordat ik m’n eerste slok koffie had genomen, werden we al weer geroepen en was het al gepiept. Jens krijste alles bij elkaar, zat (vanzelfsprekend) helemaal onder het bloed en wist werkelijk niet wat hem allemaal overkwam. Ik mocht hem op schoot nemen en we moesten hem vervolgens laten drinken of ijs laten eten. Met heel veel tegenspartelen kregen we uiteindelijk wat lepeltjes ijs naar binnen waar het bloeden een beetje van stopte. Na zo’n kwartier, 20 minuten kregen we hem een beetje rustig toen Man hem een boekje voorlas. Na nog wat huilmomentjes en nadat hij wat vla had gegeten, mochten we rond één uur naar huis. Thuis wilde meneer absoluut niet naar bed. Hij zal gedacht hebben dat we hem dat kunstje al meer hadden geflikt die dag. Uiteindelijk gaf hij rond 4 uur toch de ‘pijp aan Maarten’ en is met een paracetamol even gaan slapen. Vannacht is eigenlijk heel goed gegaan. Hij is helemaal niet wakker geweest en heeft een flinke tuk gemaakt. Vandaag is hij weer een heel stuk opgeknapt. Nog wel wat hangerig en zeurderig, maar alles werkt weer normaal……. En volgens Senna is Jens gisteren ‘gerepareerd’….. 🙂 Zo kan je het natuurlijk ook bekijken, want als alles goed is, heeft hij straks wel baat bij deze ingreep…..

Ziekjes….

Niet ik, zoon is weer ziek. Aanstaande dinsdag wordt hij geopereerd. Neusamandelen worden dan geknipt. De enige voorwaarde is echter wel dat hij dan geen koorts heeft en weer wat is opgeknapt. Ons ventje is nl. weer verkouden en hoest de longen uit z’n kleine lijfje. Vannacht had hij weer 39 graden koorts. Vanochtend was het weer gezakt, maar hij is simpelweg niet fit genoeg om naar het kinderdagverblijf te brengen. Bovendien stikt het daar van de bacillen en ik wil toch echt dat hij dinsdag wordt geholpen. Het kan maar achter de rug zijn. Het liefste heb ik natuurlijk dat hij helemaal niet geopereerd hoeft te worden, dat hij helemaal niet naar het ziekenhuis hoeft en dat hij helemaal geen volledige narcose hoeft. Maar helaas……lieve koekjes worden niet gebakken en we kunnen zo ook niet door blijven tobben. Nu maar hopen dat hij snel opknapt van deze verkoudheid, zodat hij dinsdag toch nog onder het ‘mes’ kan……..

Kinderfeestjes

“Hoeveel nachtjes moet ik nu nog slapen mama?” vraagt Dochter. “Voor wat dan?” vraag ik terug. “Nou….dat weet je toch wel….voordat ik naar Fabio’s feestje mag!” roept ze enthousiast. Dochter heeft dus tegenwoordig kinderfeestjes. Helemaal leuk. Helemaal gezellig. En dat vindt ze zelf ook! Deze keer haar 1e jongens-kinder-feestje. En dat maakt het extra spannend. “Ik denk niet dat Fabio prinsessentaart zal hebben, hè mama?” vraagt ze even later. “Nee”, antwoord ik, “ik denk het ook niet”. “Ik denk ook niet dat Fabio meisjesspeelgoed heeft om mee te spelen”, conculdeert ze even later. “Oh jee”, denk ik bij mezelf, “straks bedenkt ze nog dat het misschien helemaal niet zo leuk is op een jongensfeestje”. Maar niets is minder waar. “Nou dan speel ik wel gewoon met jongensspeelgoed” zegt ze even later. Ik herinner haar eraan dat ze waarschijnlijk wel iets leuks gaan doen, want op de uitnodiging staat dat ze oude kleren aan moet. “Nou”, zegt ze, “dat vind ik dus helemaal niet leuk, want met nieuwe kleren ben ik veel mooier!”. Heerlijk……ons prinsesje……kan zo lekker concusies trekken. Dat ze zich mooi wil maken voor Fabio, daar is niks mis mee. Fabio is leuk. En ja, ik weet dat ik (nog) niet mag uithuwelijken 😉 , maar ik mag als moeder toch wel enige voorkeur hebben?? Ik vrees alleen dat dat over zo’n jaar of 12 niet meer gaat lukken……….dan zijn de kinderfeestjes veranderd in puberfeestjes en dan staat papa waarschijnlijk met de luchtbuks bij de voordeur de selectie te maken….. 🙂

Lien & de schoenenwinkel

“Oh mama, die vind ik mooi!” roept dochter enthousiast toen we voor gymschoentjes de schoenwinkel in ons dorp binnenliepen. “Nou, we komen hier voor gymschoentjes voor school, dus laten we daar maar eens eerst naar kijken” probeer ik voorzichtig. Maar dochter loopt al met de bewuste schoenen in haar hand te stralen. Maatje 22 had ze vast. En hoe ik ook praatte als brugman, dat die schoenen haar écht niet zouden passen, ze hield ze stevig vast. De mevrouw van de winkel ving het gesprek op en leidde ons subtiel richting de Rucanor gymschoentjes met klitteband (dit op nadrukkelijk verzoek van de juf….die natuurlijk geen 28 paar veters wil strikken voor het gymen…..flauw hoor). En oh….oh….ohhhhh…..ze hadden die simpele schoentjes in het roze! Ook in het wit, spijkerstof en legerprint, maar ooohhhh ook in het roze. Mama en dochter waren meteen verkocht, die moesten het worden. Helemaal gelukkig met de roze gympen richting de kassa en ja hoor, dochter ziet de schoenen weer staan. Roze natuurlijk, met veel glitters en dus eigenlijk hééééél fout. Zo fout, dat ze eigenlijk weer grappig zijn. Maar helaas, niet in haar maat………..oef! Ondertussen stonden we dus wel bij de afgeprijsde tussen-seizoen-schoenen en ik moet toegeven, er zaten erg leuke tussen. Na wat gezoek en gepas ging dochter toch mooi naar huis met 2 paar! En ik weet niet wie er blijer was. Dochter met haar nieuwe schoenen (die gelijk aan moesten) of ik dat ze toch iets minder opvallend en glitterend waren 😉

Lien & de woede-aanval

Niet ikzelf hoor! Ik zou wel willen dat ik dat nog eens kon. Zo lekker ongegeneerd uit m’n dak gaan en stampvoeten als ik m’n zin niet krijg, maar oké, na zo’n kleine 39 jaar heb ik inmiddels geleerd dat dat niet helpt. Het lucht wel op, dat wel, maar ik krijg er niet uiteindelijk toch m’n zin door. Dochter dacht daar gisteren echter anders over en uiteindelijk ging Zoon ook nog even meedoen. U begrijpt het al, het was gezellig in huize De Kock. Bath-time, Bed-time….whatever. Ze wilden in ieder geval niet wat ik wilde. Dochter is best goed in woede-aanvallen. Al moet ik toegeven dat het al een tijdje geleden was dat ze zo’n extreme had gehad. U weet wel, zo’n nog-ff-en-ik-zet-je-onder-de-koude-douche-aanval. Ik heb haar maar laten gaan, ben Zoon gaan aankleden (wat op zich ook al een hele bevalling was), waarna ik ineens een gegil uit de badkamer hoor. “Mamaaaaaaaa, ik heb bloed! Ik heb bloeoeoeoed! Bloeoeoeoeoeoeoed!”. Mevrouw had uit boosheid haar lippen kapot gebeten. En dat bloedde flink. Wel godmejaar…….. “En? Wat wil je nu dat mama doet?” vraag ik op m’n vriendelijkste toon, terwijl mijn bloed inmiddels ook tot aan het kookpunt was gekomen, “pleisters op je lippen plakken?”. “Nee”, antwoordde ze heel timide, “een zakdoekje alsjeblieft mama”. En de onweersbui was weer overgewaaid………